از نگهبانی در سایپا تا راهاندازی یک مجموعه تولیدی در نهاوند
به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، برخی مسیرهای موفقیت، آنقدر واقعی و پر از اصطکاک هستند که دیگر نمیشود اسمشان را «داستان انگیزشی» گذاشت. نه سرمایه بزرگی پشتشان بوده، نه میانبر و ...؛ فقط سالها کار، رفتوآمد، تلاش، یاد گرفتن و دوام آوردن.
در شرایطی که بسیاری از واحدهای تولیدی کشور زیر فشار نوسانات بازار مواد اولیه، مشکلات لجستیک و رقابت ناسالم قرار دارند، برخی مجموعهها برخلاف جریان معمول، آرام و بی سر و صدا و بیادعا مسیر رشد پایدار را طی میکنند. یکی از این واحدها، شرکت کارن پلاستیک زرین در شهر نهاوند استان همدان است؛ مجموعهای فعال در زنجیره تولید و تأمین قطعات تخصصی صنعت مواد شیمیایی، بهویژه پمپهای دستی اسپریکننده مایعات.
در این راستا با سیدحامد زرینی، مدیرعامل این شرکت گفتگویی داشتیم؛ مدیری که کمتر اهل شعار است و ترجیح میدهد واقعیتهای میدانی صنعت را بیپرده روایت کند و از نگهبانی در سایپا به راهاندازی یک مجموعه تولیدی در نهاوند رسیده است.
سید حامد زرینی، مدیرعامل شرکت «کارن پلاستیک زرین» از آن دسته مدیرانی است که مسیرش را از پشت میزهای مدیریتی شروع نکرد. او متولد سال ۱۳۶۲ در شهرستان نهاوند است؛ فردی که در نوجوانی برای کمک به خانواده وارد بازار کار شد و امروز مجموعهای تولیدی را مدیریت میکند که در حوزه تولید انواع تریگر، غلیظپاش و اسپریهای صنعتی و شیمیایی فعالیت دارد.
در فضایی که بسیاری از تولیدکنندگان تنها از مشکلات میگویند، وی ترجیح میدهد از واقعیت حرف بزند؛ واقعیتی که در آن، اگر دوام نیاوری، صنعت بدون تعارف تو را حذف میکند.
آقای زرینی، وقتی به گذشته نگاه میکنید، فکر میکردید روزی صاحب یک مجموعه تولیدی شوید؟
صادقانه بگویم، نه. فردی که در ۱۷ سالگی برای کمک به هزینههای خانواده وارد بازار کار میشود، بیشتر از اینکه به «کارآفرینی» فکر کند، دنبال این است که زندگی عقبش نزند. من در خانوادهای متوسط در نهاوند بزرگ شدم. شرایط اقتصادی سخت بود و خیلی زود مجبور شدم کار کنم.
بعد از معافیت از سربازی، به تهران رفتم و با مدرک دیپلم در شرکت سایپا بهعنوان نگهبان استخدام شدم. خیلیها همانجا متوقف میشوند؛ نه به خاطر ناتوانی، بلکه چون سیستم معمولاً اجازه رشد راحت نمیدهد. اما من نمیخواستم فقط حضور داشته باشم، میخواستم یاد بگیرم.
چه شد که از نگهبانی به حوزه مدیریت و تولید رسیدید؟
پشتکار، کنجکاوی و تحمل فشار. در سایپا فقط وظیفهام را انجام نمیدادم؛ روندها را نگاه میکردم، یاد میگرفتم، سؤال میپرسیدم. بعد از یک سال وارد واحد بازرگانی شدم و دو سال بعد، با وجود اینکه مدرکم فقط دیپلم بود، بهعنوان کارشناس فعالیت کردم.
همزمان تحصیل را ادامه دادم. سال ۱۳۸۹ مدرک کاردانی گرفتم و همان زمان حکم ریاست برنامهریزی تولید را دریافت کردم. بعد کارشناسی مهندسی صنایع و سپس کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی را از دانشگاه آزاد تهران جنوب گرفتم.
واقعیت این است که صنعت به مدرک احترام میگذارد، اما بیشتر از مدرک، به کسی احترام میگذارد که مسئله حل کند.
شما سابقه مدیریت کارخانه در قم و تهران را هم داشتهاید. آن دوران چقدر در شکلگیری نگاه مدیریتی شما اثر داشت؟
خیلی زیاد. سال ۱۳۹۰ مدیر کارخانه تولید بطری و تریگر در قم شدم. آن زمان ساکن تهران بودم و هر روز رفتوآمد میکردم. این رفتوآمدها فرسایشی بود، اما باعث شد صنعت را از نزدیک لمس کنم؛ نه از پشت میز.
بعد از آن در تهران مدیر کارخانه تولید تریگر شدم. آن سالها برای من دانشگاه واقعی صنعت بود. فهمیدم تولید فقط دستگاه و مواد اولیه نیست؛ مدیریت بحران، تأمین، نیروی انسانی، کیفیت، زمان تحویل و حتی روحیه کارگرها است.
خیلیها از بیرون فقط محصول نهایی را میبینند، اما پشت هر قطعه کوچک صنعتی، صدها مسئله حلنشده وجود دارد.
و در نهایت سال ۱۳۹۹ شرکت کارن پلاستیک زرین را راهاندازی کردید؟
بله. بعد از سالها تجربه، احساس کردم وقتش رسیده چیزی را که یاد گرفتهام در مجموعه خودم اجرا کنم. کارن پلاستیک زرین را با هدف تولید تخصصی انواع تریگر، غلیظپاش، اسپری و پمپهای آبپاش راهاندازی کردیم.
شاید برای مصرفکننده، این قطعات ساده به نظر برسند، اما در صنایع شیمیایی، شوینده، ضدعفونیکننده و بستهبندی، این قطعات تعیینکننده کیفیت مصرف محصول هستند. اگر پمپ عملکرد درستی نداشته باشد، کل تجربه مصرفکننده خراب میشود.
امروز مهمترین مزیت کارن پلاستیک زرین را چه میدانید؟
ثبات در کیفیت و تعهد در تأمین، در بازار امروز، خیلیها میتوانند محصول تولید کنند؛ مسئله این است که آیا میتوانند همان کیفیت را مداوم حفظ کنند یا نه. تولیدکننده مواد شیمیایی نمیتواند هر بار نگران عملکرد قطعه بستهبندی باشد.
ما تلاش کردیم محصولی تولید کنیم که عملکرد یکنواخت داشته باشد، نشتی نداشته باشد، عمر مصرف بالایی داشته باشد و در تیراژ بالا کیفیتش افت نکند، اینها در ظاهر سادهاند، اما در عمل حاصل سالها تجربه و آزمونوخطاست.
شما روی «کار واقعی» تأکید کردید. منظورتان چیست؟
یعنی فاصله گرفتن از فضای نمایشی. امروز در صنعت، تبلیغ زیاد شده اما تولید واقعی سختتر از همیشه است. افزایش قیمت مواد اولیه، نوسانات بازار، هزینه انرژی، مشکلات تأمین و فشار مالیاتی، همه روی تولیدکننده فشار میآورد.
در چنین شرایطی، کسی ماندگار میشود که اهل دوام آوردن باشد، نه فقط حرف زدن.
برنامه آینده شرکت چیست؟
هدف ما توسعه جدی مجموعه است. برنامه داریم ظرفیت تولید را افزایش دهیم و تعداد نیروهای مجموعه را به حدود ۲۰۰ نفر برسانیم.
اگر تولید ملی بخواهد معنا داشته باشد، باید اشتغال واقعی ایجاد کند؛ نه فقط آمار و شعار. ما میخواهیم کارن پلاستیک زرین در آینده به یکی از قطبهای تولید تریگر و پمپهای اسپری در کشور تبدیل شود.
اگر بخواهید تجربه زندگی خود را در یک جمله خلاصه کنید، چه میگویید؟
در صنعت، هیچکس جایزه تلاش ناتمام نمیدهد. یا دوام میآوری و رشد میکنی، یا حذف میشوی. من فقط سعی کردم دوام بیاورم و هر روز بهتر از دیروز کار کنم.
به گزارش خبرگزاری بسیج، داستان سید حامد زرینی، روایت یک مسیر پرزرقوبرق نیست؛ روایت مردی است که از نگهبانی در یک کارخانه، پلهپله به مدیریت تولید و سپس راهاندازی مجموعه صنعتی خودش رسید.
شرکت «کارن پلاستیک زرین» امروز در نهاوند نمادی از تولیدی است که بر پایه تجربه، استمرار و شناخت واقعی صنعت شکل گرفته است؛ مجموعهای که میخواهد بهجای شعار، با کیفیت محصول و اشتغالآفرینی شناخته شود.
در صنعتی که بسیاری تنها درباره مشکلات حرف میزنند، هنوز کسانی هستند که تصمیم گرفتهاند با وجود تمام سختیها، تولید را ادامه دهند.
خبرنگار: سمیه شفایی
انتهای پیام/
